Bark zamrożony 

Pod pojęciem barku zamrożonego kryje się schorzenie stawu ramiennego polegające na ograniczeniu zakresów ruchów barku, co w konsekwencji powoduje niemalże całkowite zniesienie jego funkcji.

Trudno jest jednoznacznie określić co doprowadza do powstania barku zamrożonego , często podaje się za przyczynę uraz lub mikrouraz: ścięgien, mięsni, nerwów, torebkisjukraþjalfun stawowej czy kaletki maziowej a także naczyń krwionośnych i nerwów okalających bark. Niektóre źródła podaję że znaczący wpływ na powstanie tego schorzenia ma siedzący tryb życia, unieruchomienie wynikające ze złamania dalszego końca kości promieniowej blizny znajdujące sie w okolicy stawu naramiennego, a także zła postawa ciała ( plecy okrągłe).

Początek choroby często polega na nasilającym się bólu stawu barkowego, który z czasem staje się trudny do wytrzymania, bólowi towarzyszy sztywność struktur okalających staw . Chory ma problem z wykonywaniem najprostszych czynności dnia codziennego takich jak czesanie, mycie, sięganie do szafki.

Zazwyczaj zamrożony bark stanowi problem u osób pomiędzy 40 a 60 rokiem życia, jego leczenie może trwać nawet do 2 lat.

Leczenie zachowawcze ma na celu przywrócenie pełnego i bezbolesnego zakresu ruchów poprzez wykonywanie ćwiczeń , a także poizometrycznej relaksacji mięsni , mobilizacji tkanek miękkich, mobilizacji stawu czy strechingu.

U osób u których rehabilitacja w ciągu 6 miesięcy nie przyniosła widocznych efektów zalecane jest wykonanie artroskopii stawu barkowego oraz przestrzeni podbarkowej.

Po leczeniu operacyjnym zaleca sie pacjentowi jak najszybszy powrót na rehabilitacje w celu zapobiegnięcia ponownej utraty zakresu ruchów.

Opracowała: mgr Patrycja Wielgus.

Artykuł ma jedynie zastosowanie informacyjne, przed podjęciem jakichkolwiek działań leczniczych należy skontaktować się z lekarzem.

Piśmiennictwo

Dr hab.n.med. Dariusz Białoszewski :FIZJOTERAPIA W ORTPEDII.PZWL,Warszawa2015.

 

Tagged on: